Thank you for your coming.....

เห้อ  และแล้วก็มาถึงเวลาอัพสเปซจนได้   ผ่านมาประมาณปีกว่าๆๆๆเลยนะเนี่ย

ก่อนอื่นก็มาพูดถึงเหตุผลซะก่อนว่าทำไม ถึงมะได้อัพซะนาน 

ก็เพราะว่าดาฟมะค่อยว่างอ่ะนะ  แล้วคอมก็ม่ะค่อยจาดี 

เลยขี้เกียจ เห้อ  งั้นเรามาพูดถึงเรื่อง บล๊อกแทค กัน

555+  ก็ดาฟโดนคนโยนมาให้เล่นต่อเนี่ย

ทั้งปั้มและเติ้ล  น่าดีจายเจงๆๆ  55+

Blog Tag  ดาฟโดนมาจากไอ้เติ้ล แล้วก็มาโดนปั้มอีกคน

ตอนแรกก็งงๆๆๆ เลยถามปั้ม  เราจะมาอธิบายกันก่อน ที่จะ

อ่านเนื้อหาในชีวิต ม.ปลาย ทั้งหมดที่น่าจดจำที่ดาฟจะเล่าใน

บรรทัดต่อไป   บล๊อกแทค มันก็คือ ........................

 

ก่อนอื่นก็พูดถึงการไปเที่ยวกันซะหน่อย   หลังจากขึ้นสวรรค์เอ้ย มะช่าย

หลังจากจบ ม.6 ชีวิตก็เริ่มว่าง 555+ สบายมากมาย  วันๆๆไม่มีไรทำ

แอบเซงนิดๆๆ แต่ก็เมื่อไม่นานต่อมา  พวกเพื่อนๆก็นัดไปเที่ยว

วันแรกเราก็ไปดรีมเวินกัน 555+ สนุกมากมายถึงแม้ตังค์จะหายไปเยอะ

ก็ตาม   มะน่าไปเล่นชิงหมีเลยตู....โกคาร์ทสนุกมักๆๆๆๆๆๆๆแต่กลัวไว้กิ้ง

สุดๆๆๆๆๆๆๆมะน่าไปนั่งชั้นปริญญาเอกเลยตู....คิดผิดเจงๆๆ แต่ก็เสียวได้ใจ

ก็แรพเตอร์ที่ทำตูมึนๆๆสุดๆๆ แต่ก็เล่นไป 2 รอบอ่ะนะ  .....ใครก็มะรู้แมร่ง

นั่งกอดรั้วสแตนเลสอยู่ได้  น่าอับอายเจงๆๆ 5555+  แต่ที่เล่นแล้วเย็นกะลังดี

ก็คงเป็นแกรนดแคนยอน แมร่งเล่นตั้ง 4 รอบ  หนุกเจงๆๆๆแต่ตูอดไปขึ้นกระเช้าอ่า

วันนี้เป็นวันที่มีฟามสุกมากๆๆๆเจงๆๆๆๆๆวันนึง จะจำวันนั้นให้ได้นานตลอดปาย

หลังจากนั้น 1 วัน 555+เราก็มาสนุกกันต่อที่ Central World  มาเล่นโบว์

5555+ สไตรค์คนแรกเยย  ตั้งแต่ครั้งแรกๆๆ  แต่หลังจากนั้น 555+ ล้างท่อ

ล้างบ่อยอ่ะม่ายเท่าไร     แต่กรูเจือกโยนข้ามเลนตั้ง 2 รอบแหนะ กด5555555

ทำตามแบบไอ้หมอเลยตู......ก็อ่ะนะร้องคาราโอเกะ คอกรูแทบจะขาด ตูมะน่าร้องเพลง

เล่นของสูงเล๊ย    เหอะๆๆ......ก็มันตรงชีวิตกรูเปะ   เดี๋ยวจะมีเล่าอีกทีตอนไอ้ 5 เรื่องไรนั่นอ่ะ

พอเสดแล้วก็ไปเล่น counter  ด่านแรกกรูมะค่อยเซียน พอๆๆประคองผ่านไปได้

พอมาด่านสอง  555+  ด่านนี้ตูเซียนขึ้นที่ 3 เลยหนิ  คือ ตามที่ 1กะ 2 มะทันแล้วอ่ะนะ

หลังจากนั้นก็รีบกลับบ้านตามระเบียบ 555+

ไหนๆๆๆๆๆดาฟก็มะได้อัพนานแหละ 

ขอพูดถึงความรู้สึกสำหรับ 3 ปี กับการที่ได้มาอยู่สามเสน

กรูรู้สึกดีจากมากๆๆที่ได้มาอยู่โรงเรียนนี้กับพวกมึง 6/1

ความเป็นเพื่อนกันมา 3 ปี  มันทำให้กรูคนนี้ได้เรียนรู้ว่า

การรักเพื่อนเจงๆๆๆมานเป็นไง .....แอบเน่า 5555+

พวกมึงก็คงไปจุฬากันหมดอ่ะนะ  แต่เราก็ยังเป็นเพื่อนกานอยู่ใช่ม่ะ

ไว้เจอกันงานประเพณีฟุตบอลละกาน 

กรู  เติ้ล   แพร กับอีกกระจึ๋งนึง จะคอยเจอเว้ย

ตูอยากลงเล่นฟุตบอลประเพณีเจงๆๆ  555+

จะได้ลงปะเนี่ย ลงไปก็ปั่นฟรีคิกอย่างเดียวพอแหละ จบ555+

 

มาพูดถึง 5 เรื่องลับสุดยอด  แต่ก็คงคิดว่าก็มีคนรู้อยู่ดี

เพราะดาฟม่ายเคยมีความลับกะเพื่อนๆๆๆน้า  555555+

เจงป่าวน้า  มีเรื่องเดียวที่พวกแกมะรู้  แต่กรูม่ายบอกหรอก

อิอิอิอิอิ   หุๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เรื่องที่ 1       รู้ป่าว ดาฟชอบทีมฟุตบอล อะไร เพราะอะไร  นานแค่ไหน  มีอะไรดลใจ

คำตอบก็คือ  บาเยิร์นมิวนิค ครับ  แรกๆๆมะได้ชอบหรอก  หลงไปชอบแมนยูตามพ่อ  ก็แมร่งถ่ายทอดแต่คู่แมนยู  ตูละเซง คือ บ้านม่ายมี UBC อ่ะนะ  เหตุที่ชอบบาเยิร์นเจงๆๆแล้ว

มาจากนักเตะ คือ สเตฟาน เอฟเซนแบก  ก็ชอบเล่น WINNING อ่ะ สมัยนั้น เล่นทีมชาติเยอรมัน  เล่นทีมนี้มันชนะบ่อยสุด แล้วก็โหม่งเก่งมากๆๆ  แล้วเอฟเซนแบก มันเป็น playmaker ไง ก็เล่นแล้วถนัดดี  เออ เลยเริ่มสนใจ  เริ่มชอบประมาณปี 1997  ถ้าจำมะผิดนะ  ตอนนั้น คู่ชิง UCL คือ บาเยิร์นมิวนิค กับ แมนยู  พ่อดาฟเชียร์แมนยูอ่ะ

แต่ดาฟเชียร์บาเยิร์น มันนำ 1-0 ก่อน จากลูกฟรีคิกสุดสวยของ เมห์เมต โชล ถ้าจำมะผิด เป็นนักเตะที่ดาฟชอบสไตล์การปั่นฟรีคิกมากที่สุด และตลอดไป  บางคนคิดว่า แบคแคม แต่เจงๆๆแล้วมะช่ายนะ  โชล ปั่นสวยกว่าเจงๆๆ  ไซด์กิกๆๆเลย แต่พอกำลังจะหมดเวลา แมนยูแมร่งทำ 2 ลูก  ไอ้ห่า เทดดี้ เชอริงแฮม ทำกรูเจ็บปวดที่สุดในชีวิต เป็นแมตช์ที่กรูร้องไห้   เจงๆมันเจ็บช้ำมากๆๆๆๆ   แต่ต่อมา บาเยิร์นก็ได้แชมป์ ตอนชิงกับ บาเลนเซีย  แพตทริก แอนเดอสัน ยิงฟรีคิก ฟลุคฉิ บหาย ทะลุกะแพงเข้าไป ในนาทีสุดท้าย  555+เอาคืนแสด

 

เรื่องที่ 2    ดาฟเล่นบอลเท้าอะไร ก็พอรู้ใช่ปะ  แล้วเคยรู้ป่าว ว่ามันเปนมาได้อย่างไร

อืม เจงๆๆเราเล่นบอลเท้าขวาเปนก่อน  เพื่อนมันก็สอนแว็บเดียว ก็ให้ตูลงไปเล่นแหละ  ตอนป.1 เป็นเด็กเรียบร้อยมาก เพราะตูมะได้เรียนอนุบาล 555+ มะเกี่ยวเลยวะ

แล้วพอมาเล่นบอลรู้จักเพื่อนแต่พวกเล่นบอล  ก็อยู่ห้องโหล่เลยนี่หว่า  น่าภูมิใจที่กรูได้อยู่  เพราะมะงั้นกรูก็คงมะช่ายพวกเด็กชอบเล่นแล้วละ  บางทีพวกมึงอาจจะไม่เห็นกรูเฮฮาอย่างเน้  มันเป็นผลสืบเนื่องกันมาเจงๆๆ  พอ ป.2 ตูเจ็บเท้าขวาอย่างมาก เนื่องจากชอบเล่นลุยเข้าไปในดง ดงตืนอ่ะรู้จักม่ะ  แต่พอเจ็บเท้าขวาซึ่งไว้เลี้ยงบอลกะยิงเล่นมะได้ มันเจ็บมากๆๆ

ด้วยความมะมีไรทำ กะ อยากเล่นบอลจัด บ้าว่างั้นเหอะ  ก็ไปเล่น โดยใช้เท้าซ้าย  แล้วมะมีคนเล่นตำแหน่งกราบซ้ายด้วย ก็สบายเดะ ตูเล่นคนเดียว 555+  แรกๆก็ฝืนนะ

แต่สักพักกลับถนัดอย่างมะน่าเชื่อ  แล้วก็ยิงเท้าซ้ายเจือกแรงกว่าเท้าขวาอีก  นับแต่นั้นมาเลยเล่นเท้าซ้าย  ตำแหน่งโปรด คือ ปีกซ้าย  รองลงมา คงเป็น ตัวตัดเกม หรือ stopper 55

ที่ชอบ stopper รองลงมา คือ เวลาเล่นบอล  มันเป็นสันดานเจงๆๆ  เหนพวกเลี้ยงไปเลี้ยงมา แล้วรำคาญ  ตัดเกมแมร่งเลยหนิ  แล้วดาฟก็อ่านเกมแม่นด้วยเดะ  เลยชอบตัดเกม

 

เรื่องที่ 3 เรื่องที่พวกแกคุยกะกรูบ่อยมากที่สุด  ทำไมกรูม่ายมีแฟนเป็นตัวตนสักที  เพราะอะไร   กรูป๊อดเหรอ  ม่ายจิงวะแสด++++555+

คงเป็นเรื่องที่ต้องอธิบายให้ฟังสักที  พูดเจงๆๆเลยนะ  กรูเป็นคนที่รักใครแล้วรักเจงๆๆๆ  รักมากด้วย  เลยมะอยากเสียใจ  ส่วนที่คนที่กรูชอบไรนั่น อ่ะ กรูชอบเฉยๆๆๆ

มะได้อะไรมากมาย  อีกอย่างมันเข้าหายากวะ  ก็เพราะพวกมึงอ่ะแหละ  ล้อกรูจาง  ให้โอกาสกรูบ้าง กรูก็อาจจะทำก้ได้  หวังว่าพวกมึงจะได้อ่านกันนะ  กรูก็เคยมีแฟนวะ  กรูรักเค้ามาก

แต่ก็อ่ะนะ พอเลิกด้วยเหตุผลไรสักอย่าง  กรูก็เสียใจมากๆๆๆ  จากนั้นมา กรูรู้ว่า กรูรักใครแล้วเปนพวกงมหัวมะขึ้นเจงๆๆ  กรูเลยมะอยากมีแฟนแบบเล่นๆๆอ่ะ   กรูรอคนที่กรูคิดว่าใช่  เจงๆๆๆๆ   แล้วกรูรักเค้ามากๆๆๆๆ และเค้าก็รักกรูด้วย  กรูถึงจะดำเนินการ 555+  มะช่ายเพราะป๊อดหรอก  แต่เอาเหอะ  กรูชินแหละ คำนี้  ......มึงมีแฟนเล่นๆไปวันๆๆๆจะมีทำมาย   ความรักมันเล่นได้เหรอ.....กรูคนนึงที่ไม่เล่น ....จริงจังเกินไปหรือป่าววะ ????? 

 

เรื่องที่ 4 เรื่องวิชาที่ถนัดที่สุด..........คงรู้แหละว่า คือไร  แต่เคยรู้มั้ย ว่ามันเปนงี้ได้ยังไง

 

เดี๋ยวมาต่อ  ไปอาบน้ำ  เดี๋ยวจะไป รพ. เดี๋ยวมานะ  คนเข้ามาก็อ่านไป 3 เรื่องก่อน 555+

มาแหละ  เรื่อง 4 ที่เกริ่นไว้ ก็อะนะ   เพื่อนๆๆหลายคนคงมะรู้ว่า  เจงๆๆแล้วดาฟ ถนัดอังกฤษสุด ในอดีต  มันเป็นเพราะเป็นคนที่บ้าท่องศัพท์กับชอบแกรมม่า ก็เด็กๆๆมันง่ายนี่หว่า

แต่เลขก็พอได้นะแบบว่า มะน่าเกลียดไรมาก  ได้คะแนนเหมือนคนปกติทั่วไป  แต่พอสัก ป.5 ถ้าจำมะผิด  อังกฤษมันก็พอได้อ่ะ  แต่เลขกลับคะแนนเยอะขึ้นมาอย่างงงๆ

แต่ตอนทำก็ว่าทำได้นะ แต่มะคิดว่าจะได้เยอะ  คะแนนออกมาถ้าจำมะผิดนี่ จะได้เท่ากับเพื่อนที่เก่งที่สุดในห้อง  งงเดะ  แต่ก็แอบดีใจ 555+  อืม พอขึ้น ม.1 กลับทิ้งอังกฤษอย่างแรง ส่วนเลขเหรอ ม.ต้น ได้อาจารย์สอนเลขเก่งมากๆๆๆคนนึก็คือ เพ่เวศ แห่ง สาธิตวัดพระศรีน้านเอง   ทำไมผมจะจำอาจาย์มได้ละ  คนที่บอกว่าหัวผมสวยอ่ะ  55555+             ทำให้ดาฟได้ตาสว่างอย่างแรง  แล้วก็รู้ตัวว่าถนัดเลขที่สุด มากกว่าอังกฤษหลายขุม  แค่นี้แหละ  ขี้เกียจเล่าแหละยาว

 

เรื่องที่ 5 เรื่องสุดท้ายนึกนานมากๆๆๆๆ  ไม่เชื่อถามไอ้หมอดูละกาน   เดี๋ยวมาต่อ กรูนึกม่ายออก

ในที่สุดก็นึกออก  หลายคนก็คงสงสัยใช่ม่ะ  ทำไมดาฟถึงเอาวิศวะธรรมศาสตร์  คณะ SIIT  เหตุผลมันก็มะค่อยมีหรอก  คือ ตอนแรกอ่ะ ปรึกษากับพี่ชายลูกเพ่สาวแม่นะ

ว่าเรียนวิศวะไฟฟ้าดีมั้ย  เค้าก็บอกว่าดีนะ  ถ้าชอบ  อืม แล้วเค้าบอกว่าคิดไว้ยังจะเข้าที่ไหน ตอนนั้น พ่อกับแม่อยากให้เรียนอินเตอร์ คงเป็นเพราะเห็นพวกเพ่ชายเพ่สาว จบนอกหมดมั้ง

เลยตกทอดมาหาดาฟ  ก็แหงแหละ  เพ่ชายของดาฟมันไปต่อโท-เอกที่เมกา มันก็บอกว่า เรียนอินเตอร์อ่ะดี มาต่อโทนอกจะได้สบาย  มันก็หนุนใหญ่เลยให้เรียนอินเตอร์.....

ทีเรื่องหญิงแมร่งมะเคยจะสอนน้องอ่ะ  ...อิจฉามันว้อย!!!  แฟนแมร่งก็สวย รวยอีก  ใจดีด้วย  อืม ตอนนั้นวิดวะอินเตอร์ก็รู้จักแค่ ของ มธ.แหละ  ตอนแรกที่คิดว่าจะเรียนวิดวะ อ่ะ

ม่ายเคยคิดหรอก  เคยได้ยินรุ่นเพ่มันกลับมาจากจุฬา แมร่งยืดกันใหญ่  แอบมั่นไส้  มึงเปนเชี่ยไรกาน  แต่รุ่นเพ่ยังมะเท่าไร  ที่จุฬาน้านแหละ ตัวดี  ช่างเหอะ เป็นที่คนมะช่ายมหาลัย

ตอนแรกอยากเรียน TEP มากๆๆๆ  เพราะมันได้ดับเบิ้ลดีกรี แต่พอคุยกะพ่อแม่ เค้าบอกว่า ค่าใช้จ่ายคงมะไหว   อืม มะเปนราย  เรียนอีกอันก็ได้  แถมตรงกะภาควิชาที่จะเรียนด้วย

ก็คือ ไฟฟ้าน้านเอง  แต่เป็นไฟฟ้าสื่อสาร อืม ก็ดี เพราะโลกกะลังก้าวเข้าสู่ยุคไร้พรมแดน เจงๆๆก็ข้านานแล้วนะ เหอะๆๆ....อืม เลยคิดว่า SIIT นี่แหละวะ ได้ก็เอา  มะได้ก็มะเปนราย

แต่พอรู้ว่ามีทุนเรียนฟรี รู้สึกอยากเรียนมากขึ้นเพราะไรเหรอ  พ่อแม่จะได้สบายใจไง  เรื่องเงินจะได้ไม่มีปัญหา บ้านดาฟมะได้รวยนะ แค่พออยู่ไปวันๆๆๆ  เออออ ก็คิดว่า เอาละวะ

สอบให้ได้ทุน  ได้กรูก็เรียน มะได้คงมะมีปัญญาเจงๆๆ   ก็เลยสอบตรงโครงการแจกทุนน้านแหละ  ตอนแรกคิดว่า 25% ได้ก็พอแหละ  อังกฤษทำมะค่อยได้  แต่เจือกฟลุคได้ 50%  ดีจายฉิบหาย  ไมกรูฟลุคเช่นเน้  เท่านั้นมะพอ  เจือกได้ทุนเลื่อนเป็น 100%  กรูแมร่งดวงเจงๆๆ ก็ตัดสินใจว่าจะเรียนชัวร์ๆๆๆ  แรกๆๆๆก็คิดหนัก เหมือนกาน  แต่เปนคนที่เรื่องแบบนี้   ตัดสินใจแล้วสรุปครั้งเดียวพอ  ถ้าเรื่องอื่นนี้ตัดใจมะค่อยได้ 555+  แรกๆๆก็โดนอาจารย์หลายคนบ่น   ก็เฉยๆๆๆนะ  มีคนนึงบอกว่า กรูจะมีปัญญาเรียนทุนเหรอ    กรูนี่เคืองเลยวะ

พูดงี้ต่อยกันดีกว่ามั้ยอาจาน   กรูมะช่ายลูกมึงหนิ  กรูมะเก่งแบบลูกมึงเรียนวิดวะ จูฬา ว้อย  แล้วมาข่มชาวบ้านเนี่ย  กรูเบื่อจุฬาตรงเน้แหละ  อย่าว่ากรูเปนคนมะมีเหตุผลเลย

กรูก็เป็นแบบนี้แหละ   ช่างเหอะ  กรูอยากบอกทุกคนว่า  กรูมะได้ภูมิใจไรมากเลย ที่กรูได้เรียนที่เนี่ย เพราะอะไรรู้ปะ ก็เพราะคนส่วนใหญ่พูดทำนองว่ากรูโง่ ที่เรียนที่เนี่ย

แต่มะเปนราย  กรูสัญญากับตัวเองไว้แล้วว่า  ถึงกรูมะได้เรียนวิดวะที่คิดว่าดีที่สุดของเมืองไทย  แต่กรูจะไม่ยอมแพ้ให้กับคนที่จบที่นั่นหรอก  มะมีวัน!!!!  

กรูจะตั้งใจเรียนเต็มที่มากขึ้น  กรูอยากรู้เหมือนกานว่า  ถ้ากรูได้เรียนที่ธรรมดา มะได้เลิศเลอ   กรูจะสุ้กับพวกที่เรียนที่ดีที่สุดได้มั้ย!!!!  ขอบคุณจุฬานะ มันเป็นแรงกระตุ้นที่ดีเจงๆๆ

 

สุดท้ายแล้ว ก็ฝาก Blog Tag 

คนแรก  ฝากถึงไอ้หมอน้า  555+  มึงที่ปรึกษาดีเจงๆๆ

คนสอง  ป้าหมีละกาน    คนที่เอาตูดมาไช ตอนเล่นไอ้รถไรนั่นอ่ะ

คนที่สาม  ลูกไม้  เหนแกมีสเปซ ก็ทำให้หน่อยน้า  อยากอ่าน 555+

คนที่สี่    นิว(สาธิตวัดพระศรี) ขอบคุณเจงๆๆสำหรับทุกอย่าง  แกเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด TOP 5  ของกรูเลย

คนที่ห้า  เอาเปนชัชละกาน   กรูอยากรุ้เรือ่งมึงอ่ะ   ไหนๆๆก้เพื่อนกันมายาวนานมากๆๆๆคนนึง

 

สุดท้ายแหละ  ขอให้คนที่อ่านทุกตัวอักษร 

แอดมิชชั่นได้คณะอันดับ 1 ทุกคนนะ

ถึงกรูจะไม่เจอพวกมึงทุกคน 6/1 นะ

ถึงแสนแสบทุกคน กรูรักพวกมึงทุกคนน้า

ว่างๆๆๆ กรูจะไปหาพวกมึง  หวังว่าเข้าใจนะ รักษาตัวด้วย

ต้น ดี้  หมอ  ไผ่ บอล  นัช  หนึ่ง  เอม เติ้ล

แต่ขอให้จำไว้ว่า  ผู้ชายคนนี้  จะจำพวกมึงทุกคนตลอดไป  ตราบนานเท่านาน

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่อย่างเคยให้

ขอโทดสำหรับทุดสิ่งที่เคยหวัง

ซึ้งกับพวกมึงทุกคนและจริงจัง

กรูจะทำความหวังให้เป็นความจริง++++++

 

พวกมึงใช่ไหม ที่หัวใจของกรูผูกผัน

และพวกมึงเท่านั้นที่ทำให้กรูเข้าใจ

ว่าไม่มีพวกมึงมันดูเหงาๆๆๆ  และมันดูเส้าๆๆ

 

Never say  Lost

Don't  forget me!!!

Thank you

GOODBYE

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตลอด 1 เดือนหลังจากนั้นงับ   เพ่ดาฟก็เดินเหยียบส้นรองเท้าข้างเดียว(อดุลย์ไม่เห็นโว้ย!!!)

รอดมาได้ไงก็ม่ายรู้   แต่ไอ้ที่ม่ายรอดก็คือ  เอาเสื้อออกนอกกางเกงงับ

ตอนเรียนพละเสด  อาทิตย์นึง.....ก็ใกล้ๆๆสอบไล่แล้วละ

เพ่ดาฟก็โชว์ห้าวงับ .....ไม่เอาเสื้อพละเข้าในกางเกง  คิดว่าไอ้พวกปกครองคงม่ายเหน

แต่ที่ไหนได้  ไอ้ตอนที่เดินตามไอ้ดี้(มั้งนะ)  เดินผ่านห้องกินข้าวอาจารย์

ปรากฏว่ามีเสียงนกหวีด....ปี๊ดๆๆๆๆๆ ออกมา  อุ้ยสาด โดนแล้วตู  โดนจนได้!!!

ดีนะที่พระเจ้าสีฟ้าคุ้มครองกรู  ก็เสือกอยู่สีเดียวกะเค้า เลยรอดไป!!!

แต่ไอ้พวกรุ่นน้องอะดิ  แมร่งเหนแย้ว  ขำกัน  ....ขำไรฟะ!!! เดี๊ยะๆๆๆโดนนนนนนนนน